ingezonden; Onnodig dood serval

Ranger Rob & stichting Beestenbende-i.o.

Het was een weekend vol spanning en hoop, dat helaas eindigde in een tragedie die
ons allemaal raakte. We hadden er alles aan gedaan om een jonge serval, Dasja te
helpen die in nood verkeerde. Haar eigenaar, die in gevangenschap zat, was niet
bereikbaar, en niemand wist precies wat haar situatie was. Wat we wel wisten, was
dat ze hulp nodig had.

Dasja met haar prachtige vacht en speelse karakter, verdiende de beste zorg. Terwijl
we ons best deden om met de dierenartsen in contact te komen, steeg de druk. Elke
minuut telde. We wilden geen moment verliezen, maar zonder toestemming van haar
eigenaar was het lastig om de juiste stappen te ondernemen. We voelden ons soms als
slachtoffers van een systeem dat niet rekening hield met het welzijn van het dier.

Deze dagen in het weekend waren gevuld met telefoontjes en berichten. We probeerden
zoveel mogelijk steun te verzamelen en donateurs te werven om de noodzakelijke behandeling
voor Dasja te kunnen betalen. De dierenarts Peter klaver was bereid om ons te helpen
tegen minder geld , op zondag nadat we in de nacht van vrijdag op zaterdag in Utrecht op
straat voor de deur werden achtergelaten en zelfs de politie op ons afgestuurd werd .
Omdat de kosten niet direct op tafel neer geteld konden worden. de kosten voor de zorg waren
daar heel hoog, en voor ons niet te doen we realiseerden ons dat we moesten handelen voordat
het te laat was.

Zaterdagavond kregen we eindelijk toestemming van een donateur om Dasja naar de kliniek te
brengen zondag voor een urgente beoordeling en eventueel ingreep.
Echter verslechterde haar toestand zaterdagavond laat zo snel dat we met haar direct hulp nodig
hadden om haar stabiel te kunnen krijgen en houden voor de reis naar klaver die gepland stond
zondag ochtend.
Maar toen we aankwamen in het andere ziekenhuis , waren we en die arts ook geschokt door haar
toestand. Het was duidelijk dat ze lijdt en dat haar situatie ernstiger was dan we hadden kunnen
vermoeden. De artsen deden hun best om haar te stabiliseren, maar de tijd was tegen ons.

Zonsondergang op zaterdagavond was een van de moeilijkste momenten die ik ooit had doorgemaakt.

Terwijl we rond dasja stonden, die met pijn in haar ogen naar mij keek, wist ik dat we niet meer
konden wachten. De arts legde de opties uit, maar haar blik sprak boekdelen. We stonden voor de
verschrikkelijke keuze tussen een behandeling die gewoon eigenlijk te laat was omdat we op straat
achter gelaten waren in Utrecht of haar lijden beëindigen.

Het was een keuze die we nooit zouden willen maken.

Ik keek in haar ogen en voelde de onuitgesproken boodschap: "Laat me gaan."
Het moment was hartverscheurend. Hier was een dier dat in een gesloten wereld was opgesloten, zonder
de mogelijkheid om voor zichzelf te zorgen. Iedereen verdient een kans op een beter leven, of het nu
mensen of dieren zijn. We hebben altijd geloofd dat elk leven waardevol is en dat dasja ondanks haar
omstandigheden, recht had op liefde en zorg.

Met een zwaar hart namen we de beslissing om haar lijden te beëindigen, uit respect voor haar en voor alles
wat zij had doorstaan. In dat moment beseften we dat het niet alleen om ons ging, maar om haar welzijn.
De beslissing om haar te laten gaan, was de enige manier om haar de rust te geven die ze zo hard nodig had.

Dasja was meer dan alleen een serval; ze is een symbool voor de dieren die lijden in gevangenschap,
zonder stem of keuze. Dit verhaal moet worden verteld om anderen bewust te maken van de verantwoordelijkheden
die komen kijken bij het bezitten van exotische dieren. Laten we hopen dat haar verhaal bijdraagt aan een
verandering in de manier waarop we met dieren omgaan en dat haar dood niet voor niets is geweest. We moeten
blijven strijden voor een wereld waarin elk dier de zorg en liefde krijgt die het verdient, ongeacht de
omstandigheden waarin ze zich bevinden

Ranger Rob.